ابتدا باید تأمل و تفکر بفرمایید که اصلاً «ذکر الله» یعنی چه و چی هست که شما دوست دارید بدان مداومت داشته باشید؟ اگر این معنا را متوجه شدید، خودتان می‌فهمید که استاد می‌خواهد یا خیر؟ و اگر بخواهد در چه امر و مرحله‌ای است؟ و اساساً اجازه استاد یعنی چه؟

ذکر الله، یعنی به یاد خدا بودن و خدا را در هیچ حال و کاری فراموش نکردن – آیا این استاد و اجازه می‌خواهد؟ یا این که امر خداست و هر کس از آن به هر حدی که غفلت کند، متضرر می‌گردد؟ 

فرمود خدا را ایستاده و نشسته و خوابیده، (یعنی در هر حال و حالتی) باید به یاد آورد و نباید از یاد او لحظه‌ای غافل شد و فراموش کرد. حال این استاد و اجازه می‌خواهد، یا یعنی همه کارها و رفتارهای ما باید برای او و منطبق با امر او باشد؟ ذاکر و دائم الذکر، کسی است که تماماً بندگی می‌کند، نه کسی که ضمن خودگرایی، یک تسبیح هم در دست دارد و هزاران بار فلان ذکر را می‌گوید، و تازه خیال می‌کند که برای فردا و ذکر هزار و یکم، دیگر از حد عادی گذشته و استاد و اجازه می‌خواهد، فرمود: ذکر یعنی تفکر در نظام هدفدار آفرینش:

«الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ» (آل‌عمران، 191)

قطعنامه شورای امنیت؛ ناقض استقلال و قانون اساسی جمهوری اسلامی / رئیس جمهور بعنوان مجری قانون اساسی؛ موظف به جلوگیری از بررسی قطعنامه در شورای امنیت / متن وین را نظام تایید نکرده که بتواند مبنای تعهد بین المللی کشور شود

به عبارت ساده‎تر و واضح تر، کار کرد این قطعنامه از یک سو محدود کردن قدرت دفاعی کشور و از سوی دیگر دور زدن نهادهای قانونی وساختارهای حقوقی از جمله مجلس وشورایعالی امنیت ملی و در عمل انجام شده قرار دادن نظام جمهوری اسلامی است. چرا که در صورت تصویب این قطعنامه کشور عملا زیر تعهدی رفته است، که ارکان نظام بجز دولت، نقشی در تایید آن نداشته و اختیار لغو آنرا نیز نخواهد داشت.

در حالی عباس عراقچی بعد از یک هفته از اتمام مذاکرات هسته ای تصمیم به شرکت در برنامه گفتگوی خبری گرفته است که تا ساعاتی دیگر پیش نویس قطعنامه شورای امنیت مورد بررسی قرار میگیرد. این در حالی است که تا کنون هیچ یک از اعضای تیم مذاکره کننده هسته ای حاضر به پاسخ گویی در این رابطه نشده اند.

قم - عضو شواری عالی حوزه‌های علمیه کشور ماه رمضان را ماه اتمام حجت به مومنان الهی دانست و گفت: شیطان دو هدف مهم برای روزه‌داران دارد که امور عبادی و معنوی آنها کمرنگ شود.

ماه مبارک رمضان با همه ی برکاتش هم تمام شد، و روحانیون هم که به تبلیغ رفته اند؛ به خانه و کاشانه ی خود باز

می گردند. اگر چه این فرصت یک ماهه ی تبلیغ دین خدا، تمام می شود ولی حکایت تبلیغ همچنان زنده است.

توسل به اهل بیت عصمت و طهارت - سلام الله علیهم - ، از عناصر اصلی حیات عارفانه علما سالك و پویندگان راه حق و حقیقت بوده است.

زندگی و حیات انسان را می توان به كوره راههای پر پیچ و خمی تشبیه نمود كه برای گذر از آنها به ابزار و وسائل خاصی نیاز است. این ابزار و وسائط، زمینه حركت بی خطر انسان در كنار پرتگاههای عظیم و هولناك را فراهم آورده و به یك تعبیر، سفینه نجات طایفه بشر شمرده می شوند. یكی از این وسائط و وسائلی كه خداوند در اختیار انسان قرار داده تا وی با تمسك به آنها، از فراز مشكلات عبور كرده و به سر منزل مقصود برسد، توسل به اهل بیت عصمت و طهارت - سلام الله علیهم اجمعین - است كه به مثابه یك اكسیر شفابخش، شفای آلام جسمی و روحی ابناء بشر، و بویژه دوستداران مكتب اهل بیت - علیهم السلام - بوده و هستند.

امام صادق (ع) در مورد عشق و محبت خدا بيان مي دارد كه دل مومن وقتي از عشق خدا پر شد ديگر كسي نمي تواند در اين دل نفوذ كند و نمي تواند كسي يا چيزي دل را از ياد خدا غافل كند بنابراين خود اين بنده كه عاشق خداوند است از هر شغلي كه او را مشغول به غير خدا كند و هر ذكري كه غير از ياد خدا باشد دوري ميكند يعني قدرت دوري كردن براي او پيدا شده است اما اوايل راه چون محبت خدا در دل او قوي نبود اين بنده خدا زود تحت تاثير غفلت و اهل غفلت قرار مي گرفت

براي بررسي اينكه كدام گريه داراي ارزش است ،لازم است كه در انواع آن بحث مختصري داشته باشيم .
راستي چرا انسان گريه مى كند؟ و منشأاين تأثر، كه عموما به صورت قطره هاى اشك برگونه ها فرو مى غلتد كجاست؟ روان شناسان, هنوز نتوانسته اند در اين باره, نظر دقيقى ابراز دارند فقط گفته اند: هنگامى كه نمى توانيم, يا نمى خواهيم كه احساسات خود را با كلمات بيان كنيم, فعل وانفعالاتى در درون ما صورت مى گيرد, كه خود به خود اشك ما جارى مى شود.(1 )اما آنچه را تجربه هم نشان مى دهد, اين است كه ابراز تاثر به وسيله گريه يا خنده, از نشانه هاى طبيعى و تعادل مزاج آدمى است, به طورى كه اگر كسى خنده و گريه نداشته باشد, مى توان جنبه روانى او را, نامتعادل و غير طبيعى توصيف نمود, چنان كه اشخاصى كه, هم خنده دارند و هم گريه ـ وبه اين وسيله غمها وافسردگى هاى خويش را تخليه مى كنند ـ از سلامت جسم و روح, و نيز از نشاط و تحرك بهترى, درصحنه كار و تلاش زندگى برخوردار مى باشند.
تفسير بيشتر نقش اشك و گريه, كه جنبه علمى دارد, بايد در جاى خود مورد بررسى قرار گيرد, ما در اين مقال به جنبه پيام رسانى گريه, اجر و پاداش معنوى آن, سيره پيشوايان دين, سفارش آنان به گريه در قالب سوگوارى و فلسفه و آداب عزادارى, مى پردازيم.

در روایات ثواب ها و نتایج فراوانی برای کسی که در ماه رمضان روزه گرفته و اعمال آن را انجام دهد ذکر شده، تا آنجا که در خطبه شعبانیه پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) حتی برای کسانی که تنها روزه می گیرند ثواب های بیشماری ذکر کرده است.

پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) در این خطبه می فرماید:«  أَنْفَاسُکُمْ فِیهِ تَسْبِیحٌ وَ نَوْمُکُمْ فِیهِ عِبَادَةٌ وَ عَمَلُکُمْ فِیهِ مَقْبُولٌ وَ دُعَاؤُکُمْ فِیهِ مُسْتَجَابٌ؛نفسهاى شما در آن ثواب تسبیح و ذکر خدا دارد و خواب شما ثواب عبادت. اعمال شما در آن پذیرفته است و دعاهاى شما مستجاب است.»[1]

یا آنکه پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) درباره ثواب خواندن قرآن در این ماه می فرماید:« من تلا فیه آیة من القرآن كان له مثل اجر من ختم القرآن فى غیره من الشهور؛اگر كسى در این ماه یك آیه از قرآن تلاوت كند، ثوابش مثل كسى است كه در غیر ماه رمضان یك ختم قرآن كرده است.»[2]