
امام علی(ع) به حق، معتقد است كه عدل و داد، اهم ضروريات، بلكه نظامبخش زندگاني افراد و جامعههاست و اگر خلافت را پذيرفت، جز احياي عدالت، دادگري و بسط قسط و عدل و احقاق حقوق و اقامه حدود و حمايت از مظلومان و مستضعفان و مقابله با طغيانگران و زورگويان، هدف و مقصدي نداشت.
به روشني ميتوان دريافت كه تمامي مقامات و همگي مراتب و مراحل و كليه ابعاد و جوانب مورد توجه علي(ع) و مورد بحث در حيات پرافتخار او، به يك حقيقت برميگردد و آن، عدل و عدالت است، حتي مسايلي از قبيل سياست و اقتصاد و حكومت و امارت و بلكه مسايل مربوط به ماوراي طبيعت، همانند تقوا و اخلاق و عبادات، همه و همه، به ضرورت احقاق حق و احياي عدالت و اقامه قسط و عدل درجامعه برميگردد.
دليل صدق اين مدعا، مراجعه عميق و همه جانبه و مرتبط و فراگير به دويست و سي و نه خطبه و هفتاد و هشت نامه و چهارصد و هفتاد و دو كلمه قصار موجود در نهج البلاغه و شانزده هزار كلمه حكمت در غررالحكم آمدي و صد و پنجاه و يك مناجات و دعاي موجود در صحيفه علويه و ديگر كلمات و افاضات صادره ازآن امام عظيم الشأن است.



ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید